എന്‍റെ ഭാഷ   നീയാണ് 

നീ  കഴുത്തിലണിയിച്ച   കറുത്ത  ചരട് 

ഉമ്മ വച്ചുണ ര്‍ ത്തിയ   പാദസരം 

കിലുക്കി പ്പൊട്ടിച്ച കുപ്പിവളകള്‍  

കണ്ണിലേക്കു  കണ്ണുകള്‍  ചേര്‍ത്ത് 

വരച്ചെടുത്ത മിഴി ച്ചി ത്രങ്ങള്‍ 

ചുണ്ടില്‍  വിടര്‍ത്തി ത്തന്ന  കവിതപ്പൂക്കള്‍ 

നെറുകയില്‍  രക്തമിറ്റിച്ച  ചുംബനം .

"കറുക പ്പുല്ല്" പോലെ മണത്ത    ഉമിനീര്‍ 

മുലകളിലേക്ക്  കമിഴ്ത്തിയ  തുലാ മേഘക്കുടങ്ങള്‍ 

വിരല്‍ ത്തുമ്പുകളില്‍  പ്രകാശ മിറ്റിച്ച 

രാവിന്റെ  നാല്  യാമങ്ങള്‍ ...

പ്രിയനേ ......

വാക്കുകളുടെ   വര്‍ണ്ണ പ്രളയമല്ല  

വിടരാന്‍ തോന്നിയ  ഒരു  മഞ്ഞു കാലമാണ് 

നമ്മുടെ   പ്രണയത്തിന്റെ   .......

[കാതോരം  ]

 

കടല്‍   രണ്ടു ഹൃദയങ്ങല്‍ക്കുള്ളിലേക്ക്  

തിരകളായി  ചുരുങ്ങുന്നത്   ചില നേരങ്ങളി ലാണ് .

തമ്മില്‍  പുണര്‍ന്നു  കാമുകര്‍  മരിക്കുമ്പോഴോ

വേര്‍പാടിന്റെ  കഥകളിലോ   

കടല്‍   ചെറുതായി വരും .

പരിഭവങ്ങളിലേക്ക്   ഉപ്പുമ്മ  തൊട്ടുവച്ച് 

കണ്ണുനീരിനെ   കണ്ണുനീര്‍  കൊണ്ടെടുക്കുന്ന  

കാറ്റിന്റെ  ജാല വിദ്യ കാട്ടിത്തരും .

"നെറിയുള്ള    കടലേ  കയ്യാമ വച്ചോളൂ  "എന്നു 

ചുറ്റിയടിക്കുന്ന   തോണി പ്പാട്ടിനോട് 

ഇരുളിലും ജ്വലിക്കുന്ന പ്രണയ തീരത്തെ  കാട്ടിക്കൊടുക്കും 

അവനപ്പോള്‍  അവളുടെ  കണ്ണുകളിലേക്ക് 

ജീവിതത്തിന്റെ  സന്ധ്യയെ പ്രകാശി പ്പിക്കുകയാവും .

മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന   നിലാവിനെ  വിളിച്ചു വരുത്തുകയാവും 

അവളോ 

ജീവിതത്തെ   അവനെ ന്നോണം   വാരിപ്പുണര്‍ന്നു 

സ്വയം നക്ഷത്രമാവുകയായിരുന്നു .

കടല്‍ത്തീരത്തെ  മണല്‍  വരകളില്‍ 

അവന്‍ മെനയുന്ന  ശില്‍പ്പമാവുകായിരുന്നു 

കട ലൊതുങ്ങിയ ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ 

കടലെടുക്കാത്ത  സന്ധ്യകള്‍  .......... 

 .

  

അതീത  കാലത്തേക്ക്   കരുതി വച്ചു.
നെഞ്ചുട ഞ്ഞു  ചിതറിയ  കരച്ചില്
പുഞ്ചിരിയോടെ   മരിച്ചു  പോയ മൌനം
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു  വശം കെട്ട രാത്രി
ഒരില കൊത്തി അകത്തേക്കിട്ടു  തന്ന മഴ വെയില്‍
താളം   പിടിക്കുന്ന തിരകള്‍
പുനര്ജ്ജനികളി ല്ലാത്ത   പുലരികള്‍
മഴു പ്പാട്   ഭയപ്പാടായ   ആണ്‍ മരം
അഞ്ചിതളിലും ഒരേ  പേരുള്ള   ചെമ്പരത്തി
.......................................................................................
എല്ലാം കരുതി വയ്ക്കുന്നു
അതീത  കാലത്തിലേക്ക്  .
കണ്ടെടുക്കുന്നവര്‍  കഥതിരഞ്ഞു  പോരണം  /  [ആഗ്രഹം \]

ഇടയ്ക്കിടെ   ഒരു മൌനം   പൊട്ടി ക്കരഞ്ഞു വന്ന്
കെട്ടി പ്പിടി ക്കാറുണ്ട് .
.ഒരു മഴ കൊള്ളുന്ന പോലെ  അപ്പോഴൊക്കെ
മനസ്സിന്റെ  നടുമുറ്റ ത്തേക്ക്  ഇറങ്ങാറുണ്ട്‌ .
ഒരു കുടന്ന കണ്ണീ രില്‍  വളര്‍ന്നു  നിറയുന്ന
ചെടിക്കാടുകള്‍  തളര്‍ന്നു  നില്‍ക്കുന്നു .
ഒരു തേങ്ങലില്‍  കുരുങ്ങുന്ന ചിറകടി
ആകാശ ത്തെ  അടുത്തേക്ക്  വിളിക്കുന്നു .
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കരിഞ്ഞു  പോയെന്നു
ആകാശം   കൈ മലര്‍ത്തുന്നു .

മൌന സങ്കട ങ്ങളെ   നക്ഷത്രമാക്കി
ഉടല്‍ സാഗരത്തില്‍  പതിപ്പിച്ച്
ആകാശ ത്തെ  വിസ്മയിപ്പിക്കുമ്പോള്‍
സൂര്യനോളം  ചെറുപ്പമുള്ള  ഒരു ചുംബനം
ചുണ്ടില്‍  പകരം  തൊടുന്നു  .
കടല്‍  ശ യ്യയില്‍  തരംഗിത യായവള്‍ക്ക്
മിന്നല്‍  കോര്‍ത്ത   താലി പ്പൂവ്  ....
മൌനത്തിന്റെ   വലിയ  കണ്ണീര്‍ ത്തുള്ളി പോലെ
അത്  ഓരോ  പുലരിയിലും   ഉദിച്ചുയരുന്നു ............[നീ   മാത്രമാണ് ........]

 .

പിഞ്ഞിപ്പോയ   കടല്‍ ത്തിരകള്‍  

എഴുതാത്ത   കവിതകള്‍  പോലെ 

ഉറഞ്ഞു  കൂടിയ  നോവാകും 

തേങ്ങി ത്തളര്‍ന്ന  വാക്കുകള്‍   

നോക്കി നോക്കിയിരുന്നു 

ഒടുവില്‍ 

വേരറ്റു  വീഴും പോലെ 

ഒരു നാള്‍  

പറയാതെ  വച്ച  തെല്ലാം 

എഴുതാതിരുന്നതെല്ലാം

കാണാ തിരുന്നതെല്ലാം  

ഒരേ  സന്ധ്യയില്‍  

ആത്മഹത്യാ മുനമ്പില്‍ 

കെട്ടിപ്പിടിച്ചു  

സ്നേഹമാകും  

ഓര്‍മ്മകളുടെ ചുരം കയറുമ്പോള്‍  
ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട   കാറ്റ് ഇഴഞ്ഞെത്തും  .
കാതോരം  ചേര്‍ന്ന്  കവിത  ചൊല്ലും
തോലുരഞ്ഞു പൊട്ടി  മാംസം  കാണാവുന്ന കവിത
അപ്പോള്‍
 നീല മേഘങ്ങള്‍  ഉണ്ടാവില്ല  .കോടയും .
അടിവാരം  മോഹിച്ച  മഴ ത്തൂവ യല്ലാതെ
ഇരുണ്ട   മലകളുടെ  ചിഹ്നം  വിളിയല്ലാതെ
മരക്കൊമ്പില്‍  നിന്ന് പൊട്ടി വീണ
നാടന്‍  താള മല്ലാതെ .
ഒരുറവ കണ്ണീര്‍  വറ്റിയ  പാടു മായി
തുറിച്ചു  നോക്കുന്നതല്ലാതെ
കടലു കാണാന്‍ കൊതിച്ചു  കൊതിച്ച്
കാറ്റലിഞ്ഞു  തീരുമ്പോള്‍
ചുരം കേറി  വരുന്നുണ്ട്  ഒരു തിര .
കവിത  കടലി ടിക്കും പോലെ
കാറ്റിലേക്ക്   കടന്നു കയറുന്നു  .[ആ നിമിഷം ]

 .

വീണ്ടും  സജീവമാകുകയാണ്   ഈ  ബ്ലോഗ്‌ .
ഇതിലെ  ..ഈ വഴിയെ   കടന്നു  വരുന്ന വര്‍ക്ക്   സ്വാഗതം