പച്ച മുറിച്ചു വച്ച പാടങ്ങളില്‍
തീ കൊണ്ട് വരച്ച  ചിത്രങ്ങള്‍ 
അവയിലേക്കു ചായുന്ന 
നിഴലുകളായി നമ്മള്‍ ,
ചുവപ്പിന്റെ  രണ്ടു സൂര്യന്മാര്‍
കരവലയത്താലും 
കിരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടും
മെനഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ
 തീവണ്ടി മുറികള്‍.
കാലം ആവുന്നത്ര പതുക്കെ  നീങ്ങുന്നു
ഉഷ്ണക്കാറ്റ്‌ ചിറകു വിരുത്തുന്നു
സന്ധ്യയുടെ ഉല്ലാസങ്ങളില്‍
നമ്മള്‍ നെഞ്ചിലെഴുതിയ മുദ്രകള്‍ക്ക്
ഒരു  സൂര്യ ദാഹത്തിന്റെ  ആയുസ്സ് .
കണ്ണുകള്‍ കണ്ണുകളെ തൊടുന്നു
ശ്വാസം ശ്വാസത്തെ  ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു
ഉള്‍നെഞ്ചില്‍ ഉറവ പൊട്ടുന്ന കണ്ണീരില്‍
പ്രണയത്തിന്റെ  മഴവില്ലുകള്‍
പ്രിയനേ ....
നീയെനിക്ക് എത്രയും  വിലപ്പെട്ടത്
പ്രപഞ്ചത്തോളം സൂക്ഷ്മ പ്പെട്ടത്
പ്രകാശ ത്തോളം  ആഴമുള്ളത്
കടലായ ങ്ങളില്‍  നമ്മള്‍
ഹൃദയം നല്‍കിയ  സന്ധ്യകള്‍ക്ക്
നീ നല്‍കിയ പേരില്‍
ഞാനിപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു
പുതിയ സൂര്യന്‍
ഒരേ കടല്‍ ..
ഒറ്റ ജീവിതം ..
അത്രമാത്രം . [നാളെയും ]


 

[

       അപൂര്‍ണ്ണം ..............

എപ്പോഴാണ്  ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന്  സീതയായി മാറുന്നത്
എപ്പോഴാണ്  കടലിലൂടെ  ഒഴുകുന്ന സന്ധ്യ യാകുന്നത്
തീര്‍ച്ചയായും നീ  തൊടുമ്പോള്‍ ത്തന്നെ !
എനിക്ക് ചുറ്റും അശോ കം പൂക്കുകയും
രാത്രി അതിന്റെ  കാവല്ക്കാരിയാവുകയും  ചെയ്യും
കണ്ണുകളില്‍ നീര്‍ തിളങ്ങുക യും
സീതാതടാകമാവുകയും ചെയ്യും
ചുണ്ടുമ്മകള്‍ കോര്‍ത്തു നീ
കവിളില്‍ അണിയിക്കുമ്പോള്‍
തീരം തൊടുന്ന നൌകയാകുന്നു ഞാന്‍
എന്റെ പരിഭവങ്ങളുടെ നെറുകയില്‍
നീ തേടുന്ന പൂവുകള്‍ ഒന്നിച്ചു വിരിയുന്നു
  എന്തൊരു  മാന്ത്രികത .....

[അപൂര്‍ണ്ണം]

പൊടിമഞ്ഞു വീഴുകയാണ് 

നീ എനിക്ക് മുന്നേ  എത്ര വേഗത്തില്‍ !

നീയാദ്യം തൊട്ടതിനെ  ഓര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍ 

അത് തുറന്ന  ആകാശ ത്തിന്‍ കീഴിലായിരുന്നു 

മേഘങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍  സഞ്ചാരികളായിരുന്നു

നിന്റെ ഇഷ്ട ത്തിനപ്പോള്‍ ആയിരം വിരലുകള്‍ 

എന്റെ മിഴികളില്‍ നിന്നു ചുണ്ടുകളാല്‍ 

നീ പറത്തിക്കളിച്ച  ശ ലഭങ്ങള്‍

കടല്‍ ക്കാറ്റില്‍ പറന്നകന്ന എന്റെ മേലങ്കിയില്‍ 

   മഴ വരച്ച നിന്റെ  മുഖ ച്ചിത്ര ങ്ങള്‍ 

സ്നേഹത്തിന്റെ അതിരുകളില്‍ നമ്മള്‍ കാട് വരച്ചു 

ഇലകളില്‍ വീണു കടും പച്ചകളായി 

ഉരുകി ത്തെ റി ച്ചു  അഗ്നി പര്‍വതങ്ങളായി

അലയടിച്ചുയരുന്ന   ഏഴു കടലുമായി 

നീ എന്നെ തൊട്ടപ്പോള്‍ കാട്ടു തെച്ചികള്‍ പൂത്തു 

വിശുദ്ധ സമുദ്രത്തില്‍ മുങ്ങി 

ഞാന്‍ പ്രവാചകയായി ..

എന്റെ വാക്കുകള്‍  കേള്‍ക്കുന്ന കാലം 

നീ തന്നെയായിരുന്നു ....

അതിനു  അതെ  കടല്‍ ത്താളം ..

[അപൂര്‍ണ്ണം] 

 

പ്രിയപ്പെട്ടവനേ
ആകാശ ത്തില്‍ നിന്നു വാര്‍ന്നു വീണതുപോലെ
നീയെന്‍ മുന്നില്‍ !
കണ്ണുകളിലെ തെളിനീലയില്‍  ഞാന്‍
നേര്‍ത്ത  ചിരിയുടെ   കതിരായി ഞാന്‍
കര വലയത്തിനുള്ളില്‍  നീയൊതുക്കിയ
നക്ഷത്ര ശി ല്‍ പ്പമായി ഞാന്‍ ..
നീയെന്നെ  ചുമലിലേറ്റി
ആകാശം പരവതാനിയായി
നമ്മള്‍  പറന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു
താഴ്വാരങ്ങളും  ഏഴു കടലും പിന്നിട്ടിരുന്നു .
തകരാത്ത നിന്റെ  സാമ്രാജ്യ ത്തിന്റെ  കഥകള്‍
നീ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു ..
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

നീയെന്തിനാണ്‌  എന്നെ  " സുരയ്യ " എന്നു വിളിക്കുന്നത്‌ ?
പകലിനെ   പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന  സന്ധ്യയുടെ  കഫിനില്‍
സ്വര്‍ണ്ണ നൂലിഴ കൊണ്ട്  ഋതുക്കള്‍ പാകുന്നത് ?
പൂക്കളില്ലാത്ത  താഴ്വരകളില്‍  അലയുന്ന 
എനിക്ക്   ഓര്‍മ്മകളുടെ  പാദസരം നീട്ടുന്നത് ?


പുഴകള്‍ കടന്നു  ഞാന്‍  പോയ്ക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
മഴയുടെ  നിഴലുകള്‍ പോലുമില്ലാത്ത  വഴികള്‍
തളിരുകള്‍ക്ക്  ദാഹമാകാന്‍  എനിക്ക് കഴിയില്ല
ഒഴുകാതെ  പടരുവാനും .

[അപൂര്‍ണ്ണം ]

നിനക്ക്  ഞാന്‍ കവിത  തന്നു
നീ  എനിക്ക്  ജീവിതവും
ഉഷ്ണ മേഖലകളില്‍ നിന്നു
പിടഞ്ഞോടുമ്പോള്‍
നീ  എന്നെ  ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു
ഇടി മിന്നലുകളില്‍ 
ഭയന്നുഴറുമ്പോള്‍
നീയെന്നെ എന്നിലേക്ക്‌
കൂടുതല്‍ ചേര്‍ത്തു
ഓരോ യാത്രയും  നമുക്ക്
യാത്രയായിരുന്നില്ല
പ്രണയത്തിന്റെ  ഖനികള്‍
ഉടല്‍ ച്ചിത്രങ്ങളുടെ  ഗുഹകള്‍
കടലൊഴുകുന്ന  സന്ധ്യകള്‍
ഉമ്മകളുടെ  ഭ്രാന്തുകള്‍ ,,,,
യാത്രകള്‍  നമ്മെ പിന്തുടര്‍ന്നു
ഓരോരോ പരിഭവങ്ങളില്‍
നമ്മള്‍  മുങ്ങിയാഴുമ്പോള്‍
പിടയ്ക്കുന്ന  ഹൃദയങ്ങളുടെ
രണ്ടര്‍ഥങ്ങള്‍  പരസ്പരം പുണരും
പിന്നെ  ഒരൊറ്റ  അര്‍ഥമായി
കെട്ടി പ്പുണരും
ആരാരുമറിയാതെ
എത്ര  ദൂരങ്ങള്‍ !
പ്രിയനേ ,,,
നമ്മുടെ  കണ്ണീരില്‍ നിന്നാണല്ലോ
പ്രണയ ത്തിന്റെ  പുതിയ  ഭൂപടം
തളിര്‍ത്തു വന്നത്                               [പ്രണയം ]