Thursday, July 19, 2018

ഒരുള്‍ക്കാലം  നെഞ്ചില്‍ തളം കെട്ടുന്നു
പ്രാണ വായു ഒഴിഞ്ഞു പോയ  വയലിന്‍
വാക്കുകളുടെ നിറങ്ങളെ ഊതി ക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു
വെയില്‍ കെട്ടു പോയ  ഇടവഴിയിലൂടെ
ചെരുപ്പിട്ടോടി നടക്കുന്ന  കിന്നാരം
പിന്നെ  വഴക്കാരം  ഒടുവില്‍  പുന്നാരം
 ചോദിച്ചെങ്കില്‍
പ്രാണന്റെ  പെരുവിരല്‍ മുറിച്ചു കൊടുത്തേനെ
ചോദിച്ചില്ലായിരിക്കാം
പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍
പകുത്തു കൊടുത്തേനെ എല്ലാം
പറഞ്ഞില്ലായിരിക്കാം
ഹൃദയം ഒരു വലിയ മുറിവായിരിക്കുന്നു
മരിച്ച പോലെ അത് മിടിക്കുന്നു
മിടിചില്ലെങ്കില്‍ ജീവിക്കുന്നു
എന്ന് തെറ്റിപ്പറയാതിരിക്കാന്‍
മാത്രം 
സങ്കട ബലിയുടെ  നിത്യ മൌനം              [വീണു പോയവന് ]




Sunday, July 8, 2018

മേഘത്തിന്റെ  പിന്‍ കഴുത്തിലേക്കു വിരല്‍ തൊട്ട
നനുത്ത കാറ്റ്
അത്  നീയായിരുന്നു 
നിലാവിന്റെ   ഉടയാടകളില്‍  ഉലഞ്ഞു  നടന്ന  ഒരിളം കാറ്റ് 
അത്  നീ തന്നെയായിരുന്നു 
ചുണ്ടുകളില്‍  നിന്ന്  വാക്കിനെ  ഉമ്മ വച്ചെടുത്ത 
കൊടുംകാറ്റും  നീ തന്നെ 
ഹൃദയമിടിപ്പിലെ  മറ്റാര്‍ക്കും  കേള്‍ക്കാനാകാത്ത 
ശ്രുതി 
ഉരുകി വീഴുന്ന കണ്ണീര്‍ ക്കണ ങ്ങളിലെ 
ചൂട് 
ഏതിരുട്ടിലും  പുഞ്ചിരിക്കുന്ന  സൂര്യന്‍ 
നീയെന്ന  സ്നേഹത്തെ  അറിയാന്‍ 
എനിക്കൊരു തുള്ളി  വെളിച്ചം മതി 
നിന്റെ  തണലിന്റെ  അശോക വനിക 
എന്റെ  ക്ഷീണങ്ങളിലേക്ക്
  സ്നേഹം സ്നേഹം എന്ന് നിന്റെ  മന്ത്രണം 
കടലെടുത്തു പോകാതിരിക്കാന്‍ 
നീ എന്റെ  തണല്‍ മരം 
ഞാനതിനെ  എന്റെ  ജീവിതം കൊണ്ട് പൊതിയുന്നു 
ഒന്നിച്ചു  നടക്കാനുള്ള  ഒരൊറ്റ  ജീവിതം        [പ്രണയം ]    



Friday, June 15, 2018

രാജകുമാരിയോടു  അവന്‍ ചോദിച്ചു
നിറങ്ങളില്‍ ഏതാണിഷ്ടം ?
അറിയില്ല 
ഭൂമിയില്‍  നില വിളിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍ 
അവളുടെ  ഉടലാകെ  ചോരപ്പൂക്കളുടെ നിറം
          എന്നിട്ടും അവള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു 
അറിയില്ല  
അവന്‍ അവളെ ചുംബിച്ചു 
ചുംബനങ്ങളില്‍  മയില്‍പ്പീലികള്‍ നിറഞ്ഞു   
മഴവില്ലുകള്‍  വിരിഞ്ഞു 
ഏഴു നിറ ങ്ങളുടെ  ആലിംഗനങ്ങള്‍  
പിന്നെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു 
കാനനത്തിലേക്ക്   നടത്തി 
ഇതോ  ഇതോ?  അവളുടെ വാക്കുകള്‍ക്കു നിറം വച്ചു
ഇതാണ്  പച്ച  
നിന്നെയും എന്നെയും  വരച്ചു വച്ചത് 
പിന്നെ അവര്‍ ആകാശ വും  കടലും കണ്ടു 
തടാകം കണ്ടു 
ഇത്  നീല 
നീ ബിംബിക്കുന്നത് 
അവന്‍ കവിതകളുടെ  കടല്‍  നിര്‍മ്മിച്ചു 
ആഹ്ളാദ ത്താല്‍ 
അവള്‍ ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തു 
അന്നോള മില്ലാത്ത ത്ര നിറങ്ങള്‍ ..
അവരില്‍ ചേര്‍ന്നലിഞ്ഞു ...

Friday, June 1, 2018

അത്രമേല്‍  അഗാധമായി പുണര്‍ന്നിരിക്കില്ല
എവിടെയും രണ്ടു പൂമരങ്ങള്‍ 
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി ചുംബിച്ചിരിക്കില്ല
എവിടെയും  രണ്ടു  മഴ ത്തുള്ളികള്‍ 
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി  വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും   രണ്ടു മിന്നലുകള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി ഇരുണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു കാനനങ്ങള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി ചുവന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല
എവിടെയും രണ്ടു  സന്ധ്യകള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി പാടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു  കടലുകള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി  സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു പ്രണയികള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു കവിതകള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി അലിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടുടലുകള്‍
 .അത്രമേല്‍ അഗാധമായി കീഴടക്കി യിട്ടുണ്ടാവില്ല
 എവിടെയും രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍
..................................................................................[അഗാധം ]

Sunday, May 20, 2018

എന്റെ  കരവലയങ്ങളില്‍  നീ
ചേര്‍ന്നുറങ്ങുക യായിരുന്നു
ജാലക വാതിലിന പ്പുറം
മഴ പെയ്തു നിറഞ്ഞു
അല്‍പ്പം മുന്‍പ്  നമുക്കിടയില്‍
ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്ത അതേ മഴ
പിന്നെ  എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും
നീ തൊട്ടെടുത്തുആകാശ ത്തിന്റെ
സ്നേഹ പാളി കള്‍ക്ക്  കൊടുത്തത്
അവ മിന്നല്‍ പ്പൂവ് വിരിയിച്ച്
നിനക്കായി എനിക്ക് നല്‍കി
നീ
എനിക്കായി ഉണരുന്ന  കാനനം
നീ
എനിക്കായി പാടുന്ന മുളന്കാവ്
അപരാജിത യായിരിക്കാന്‍
എന്റെ വാക്കിലുദിക്കുന്ന  സൂര്യന്‍
ഇടയ്ക്കിടെ  സമുദ്ര ഗര്‍ഭത്തിലെക്കെന്നത് പോലെ
നീ  എന്നിലേക്ക്‌ ചുഴന്നു
അപ്പോള്‍  കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ  വേര്
എന്നില്‍  പിണഞ്ഞു
ചുഴികളില്‍  ഇല്ലാതായും ചന്ദ്രനില്‍ പുനര്ജ്ജനിച്ചും
ഞാന്‍  നീയായി  മാറുന്നു .
പരസ്പരമില്ലാത്ത  എന്തുണ്ട് ഇനി  നമ്മില്‍
പ്രപഞ്ചത്തിനു  കൈമാറാന്‍ ?
ഓരോ കണ്ണീര്‍ ത്തുള്ളിയും  ഒരു  രാവെന്നപോലെ
ദുഖത്തിന്റെ  കഥ എഴുതുന്നു
ഒന്നിച്ചു വായിച്ചറിയാന്‍  അതേ  കാട്
കാത്തിരിക്കുന്നു .
വരൂ ,,,,,,,,,,,,,,,
 

Monday, April 30, 2018

പ്രിയനേ ..ഞാനും  നീയും  തമ്മിലലിയുകയായിരുന്നു
നമ്മുടെ   വിരലുകളില്‍  നിശാഗന്ധി കള്‍ പൂത്തു 
എന്റെ കണ്‍ പീലിയില്‍ നിന്ന് നിന്‍ ചുണ്ടുകവര്‍ന്ന 
നീര്‍ ത്തുള്ളിയില്‍ പ്രപഞ്ചം  പ്രതിഫലിച്ചു 
നമ്മുടെ മാത്രമാം സാന്ദ്ര  മൌനങ്ങളെ  വലം വച്ച് 
കടല്‍ സന്ധ്യകളുടെ     നിത്യ  സന്ദര്‍ശ നം.

ഞാന്‍ ..... നിന്നിലെ  ജീവല്‍  സ്വരം 
ഞാന്‍ ...നീ  മനസ്സി ലൊളിപ്പിച്ച  മയില്‍ പ്പീലി 
ഞാന്‍ ...നിന്റെ  വാക്കിന്റെ     നിത്യ കാമുകി 
ഞാന്‍ ....നിന്‍   സങ്കട ക്കടലിന്നഴി മുഖം 

നീ ഓരോ രാവിലും   മേഘ ഗിറ്റാറില്‍ മഴയുടെ 
രാഗങ്ങള്‍  വായിക്കുകയായിരുന്നു 
ഞാന്‍  കൊടും വേനലിന്റെ  വിരുന്നുകാരി 
അതേറ്റു വാങ്ങുകയായിരുന്നു .

നമ്മള്‍ ഒരേ  നിറം തൊട്ടു കളം വരച്ചു 
ചിത്ര മണി ക്കാറ്റെന്നു നീ യെന്നെവിളിച്ചു 
എന്‍റെ  ഏകാന്ത സഞ്ചാരീ  നമ്മള്‍ തീര്‍ത്ത
മണല്‍ ശില്പ്പങ്ങളില്‍  ജീവന്റെ  തുടിപ്പുകള്‍ 

ആ വിണ്‍ ശംഖൊളിയില്‍  നമ്മള്‍ ചേര്‍ന്നിരിക്കെ 
തിരകള്‍ നല്‍കീ നിലാ ത്താലി ത്തി ളക്കം 
നീല ക്കടലായ്    നിന്‍ മുന്നിലപ്പോള്‍  ഞാന്‍ ,നീയാ
കടലിനെ വാരി പ്പുണരുക യായിരുന്നു 

പ്രിയനേ  പ്രണയാര്‍ദ്രമാം  രാവില്‍ ഞാന്‍ 
കവിത കുറിക്കുന്ന നേരം 
അരികില്‍ നിന്‍ കാലൊച്ച , തുടിക്കുന്നു നെഞ്ചില്‍  
നിന്‍ വാക്കില്‍ ഉയിര്‍ക്കും  എന്‍ പ്രാണ  സ്പന്ദം 

[പ്രണയം ]























Monday, January 22, 2018


മടിത്തട്ടില്‍  നീ  മയങ്ങിക്കിടക്കവേ
മിഴിനീര്‍  കൊണ്ടു  നിന്നിലെക്കൊരു
വഴി വരയ്ക്കുന്നു ഞാന്‍
വാടിയ ചുണ്ടുകളില്‍  നീ  അമ്മയെ
കൊത്തി വയ്ക്കുമ്പോള്‍
വിഷാദ വതിയായ നദിയായി ഞാന്‍
ശില്‍പ്പത്തെ  ചുറ്റി യൊഴുകുന്നു
കാണുന്നതിലെല്ലാം  അമ്മ പ്പേരു
തിരയുകയാണ്  തനിച്ചായ നീ
വെയിലും  മഴക്കീറും  മഞ്ഞു മേഘവും
അമ്മയോടൊപ്പം  കടന്നു വരുന്നു
കുഞ്ഞു  വിളക്കിലെ  കരിയായി
അമ്മയെ തൊട്ടെടുത്ത കാലം
ഉപ്പു പാത്രത്തിലെ  നീരായി
അമ്മ രുചിച്ചകാലം
കരിമ്പിന്‍ ചറമായി അമ്മയെ
നുണഞ്ഞു തീര്‍ത്ത  കാലം
കരി മലകളില്‍  രാവ് പൊട്ടി
ആര്‍ത്തലച്ചു  വരുമ്പോള്‍
നീയെനിക്ക്  ഉമ്മ തരണമെന്ന
വാക്കൊടുക്ക മായി  അമ്മ പോയ പോയപ്പോള്‍
തൊടിയും പാടവും  കൂടെപ്പോയി
കണ്ണും  മണ്ണും ഒലിച്ചുപോയി
പൊള്ളി ക്കുമിളിച്ച  സൂര്യന്‍  നെറ്റി യി ലുദിച്ചു
ഓരോ  മകര ക്കാറ്റിലും
കണ്ണ് പൊത്തി ക്കളിക്കുന്ന  ദിനങ്ങളേ
സ്നേഹ ത്താലൊരു  അമ്മ ത്തുടുപ്പിനെ
മുറ്റത്തു
വച്ച് മറന്നു പോകണേ  അവനായി ,,