തീയുമ്മ...


ആദ്യം നെറ്റിയില്‍
പിന്നെ  പാതിയടഞ്ഞ  മിഴികളില്‍
നീ  ചുണ്ടു കൊണ്ടെഴുതുന്ന
അഗ്നി വലയങ്ങള്‍
നാം  സഞ്ചരിക്കുന്ന  ദൂരങ്ങള്‍
നമ്മിലേക്ക്‌  മടങ്ങുന്ന  സന്ധ്യകള്‍
അലങ്കാര ങ്ങളി ല്ലാത്ത 
പ്രണയത്തിന്റെ കടലുകളില്‍
സൂര്യന്‍  ചുവന്നു താഴുംപോഴേക്കും
നമ്മുടെ
കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍  നിറയെ
തീയുമ്മകള്‍
തീ,,,,,യുമ്മകള്‍

ഇത്രയും സുന്ദരമായി  കാറ്റിനു  എങ്ങനെയാണ്
കൈമുദ്രകള്‍  കാണിക്കാനാവുക ?
ഇത്രയും  സൌമ്യനായി  സൂര്യന്  എങ്ങനെയാണ്
ഒരുവളുടെ  കണ്ണുകളില്‍  നോക്കിയിരിക്കാനാവുക ?
ഇത്രയും ചുംബനങ്ങളെ  നിലാവെന്ന പേരില്‍ ചന്ദ്രന്
ഒരുവളുടെ നെറ്റി ത്തട ത്തിലേക്ക്
എങ്ങനെയാണു  കുടഞ്ഞിടാനാവുക ?
പാരിജാതങ്ങളുടെ  മണം മുറ്റുന്ന രാത്രിയില്‍
സ്വപ്നങ്ങളുടെ  വാഹകനായി  പ്രിയനേ
നീ  എന്നിലേക്ക്‌  ചായുമ്പോള്‍
നിലച്ച മഴകളില്‍ നിന്ന്  മധുരമായൊരു
ശ്രുതി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്
ഭൂമിയും ആകാശ വും  ഉടല്‍  കോര്‍ക്കുന്നതിന്‍
വേലിയേറ്റം  കാണുന്നുണ്ട്
ഉന്മാദങ്ങളില്‍  നിന്ന് ഉന്മാദ ങ്ങളിലേക്ക്
സഞ്ചരിച്ച വരുടെ  നക്ഷത്ര  ഫലങ്ങള്‍
ഞാനെന്നും നീയെന്നും എഴുതി വയ്ക്കുന്നു .

[പ്രണയം ]
.

ഒരുള്‍ക്കാലം  നെഞ്ചില്‍ തളം കെട്ടുന്നു
പ്രാണ വായു ഒഴിഞ്ഞു പോയ  വയലിന്‍
വാക്കുകളുടെ നിറങ്ങളെ ഊതി ക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു
വെയില്‍ കെട്ടു പോയ  ഇടവഴിയിലൂടെ
ചെരുപ്പിട്ടോടി നടക്കുന്ന  കിന്നാരം
പിന്നെ  വഴക്കാരം  ഒടുവില്‍  പുന്നാരം
 ചോദിച്ചെങ്കില്‍
പ്രാണന്റെ  പെരുവിരല്‍ മുറിച്ചു കൊടുത്തേനെ
ചോദിച്ചില്ലായിരിക്കാം
പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍
പകുത്തു കൊടുത്തേനെ എല്ലാം
പറഞ്ഞില്ലായിരിക്കാം
ഹൃദയം ഒരു വലിയ മുറിവായിരിക്കുന്നു
മരിച്ച പോലെ അത് മിടിക്കുന്നു
മിടിചില്ലെങ്കില്‍ ജീവിക്കുന്നു
എന്ന് തെറ്റിപ്പറയാതിരിക്കാന്‍
മാത്രം 
സങ്കട ബലിയുടെ  നിത്യ മൌനം              [വീണു പോയവന് ]

മേഘത്തിന്റെ  പിന്‍ കഴുത്തിലേക്കു വിരല്‍ തൊട്ട

നനുത്ത കാറ്റ്

അത്  നീയായിരുന്നു 

നിലാവിന്റെ   ഉടയാടകളില്‍  ഉലഞ്ഞു  നടന്ന  ഒരിളം കാറ്റ് 

അത്  നീ തന്നെയായിരുന്നു 

ചുണ്ടുകളില്‍  നിന്ന്  വാക്കിനെ  ഉമ്മ വച്ചെടുത്ത 

കൊടുംകാറ്റും  നീ തന്നെ 

ഹൃദയമിടിപ്പിലെ  മറ്റാര്‍ക്കും  കേള്‍ക്കാനാകാത്ത 

ശ്രുതി 

ഉരുകി വീഴുന്ന കണ്ണീര്‍ ക്കണ ങ്ങളിലെ 

ചൂട് 

ഏതിരുട്ടിലും  പുഞ്ചിരിക്കുന്ന  സൂര്യന്‍ 

നീയെന്ന  സ്നേഹത്തെ  അറിയാന്‍ 

എനിക്കൊരു തുള്ളി  വെളിച്ചം മതി 

നിന്റെ  തണലിന്റെ  അശോക വനിക 

എന്റെ  ക്ഷീണങ്ങളിലേക്ക്

  സ്നേഹം സ്നേഹം എന്ന് നിന്റെ  മന്ത്രണം 

കടലെടുത്തു പോകാതിരിക്കാന്‍ 

നീ എന്റെ  തണല്‍ മരം 

ഞാനതിനെ  എന്റെ  ജീവിതം കൊണ്ട് പൊതിയുന്നു 

ഒന്നിച്ചു  നടക്കാനുള്ള  ഒരൊറ്റ  ജീവിതം        [പ്രണയം ]    

രാജകുമാരിയോടു  അവന്‍ ചോദിച്ചു

നിറങ്ങളില്‍ ഏതാണിഷ്ടം ?

അറിയില്ല 

ഭൂമിയില്‍  നില വിളിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു അവള്‍ 

അവളുടെ  ഉടലാകെ  ചോരപ്പൂക്കളുടെ നിറം

          എന്നിട്ടും അവള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു 

അറിയില്ല  

അവന്‍ അവളെ ചുംബിച്ചു 

ചുംബനങ്ങളില്‍  മയില്‍പ്പീലികള്‍ നിറഞ്ഞു   

മഴവില്ലുകള്‍  വിരിഞ്ഞു 

ഏഴു നിറ ങ്ങളുടെ  ആലിംഗനങ്ങള്‍  

പിന്നെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു 

കാനനത്തിലേക്ക്   നടത്തി 

ഇതോ  ഇതോ?  അവളുടെ വാക്കുകള്‍ക്കു നിറം വച്ചു

ഇതാണ്  പച്ച  

നിന്നെയും എന്നെയും  വരച്ചു വച്ചത് 

പിന്നെ അവര്‍ ആകാശ വും  കടലും കണ്ടു 

തടാകം കണ്ടു 

ഇത്  നീല 

നീ ബിംബിക്കുന്നത് 

അവന്‍ കവിതകളുടെ  കടല്‍  നിര്‍മ്മിച്ചു 

ആഹ്ളാദ ത്താല്‍ 

അവള്‍ ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്തു 

അന്നോള മില്ലാത്ത ത്ര നിറങ്ങള്‍ ..

അവരില്‍ ചേര്‍ന്നലിഞ്ഞു ...

അത്രമേല്‍  അഗാധമായി പുണര്‍ന്നിരിക്കില്ല
എവിടെയും രണ്ടു പൂമരങ്ങള്‍ 
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി ചുംബിച്ചിരിക്കില്ല
എവിടെയും  രണ്ടു  മഴ ത്തുള്ളികള്‍ 
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി  വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും   രണ്ടു മിന്നലുകള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി ഇരുണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു കാനനങ്ങള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി ചുവന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല
എവിടെയും രണ്ടു  സന്ധ്യകള്‍
അത്രമേല്‍  അഗാധമായി പാടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു  കടലുകള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി  സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു പ്രണയികള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടു കവിതകള്‍
അത്രമേല്‍ അഗാധമായി അലിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല
എവിടെയും രണ്ടുടലുകള്‍
 .അത്രമേല്‍ അഗാധമായി കീഴടക്കി യിട്ടുണ്ടാവില്ല
 എവിടെയും രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍
..................................................................................[അഗാധം ]

എന്റെ  കരവലയങ്ങളില്‍  നീ
ചേര്‍ന്നുറങ്ങുക യായിരുന്നു
ജാലക വാതിലിന പ്പുറം
മഴ പെയ്തു നിറഞ്ഞു
അല്‍പ്പം മുന്‍പ്  നമുക്കിടയില്‍
ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്ത അതേ മഴ
പിന്നെ  എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും
നീ തൊട്ടെടുത്തുആകാശ ത്തിന്റെ
സ്നേഹ പാളി കള്‍ക്ക്  കൊടുത്തത്
അവ മിന്നല്‍ പ്പൂവ് വിരിയിച്ച്
നിനക്കായി എനിക്ക് നല്‍കി
നീ
എനിക്കായി ഉണരുന്ന  കാനനം
നീ
എനിക്കായി പാടുന്ന മുളന്കാവ്
അപരാജിത യായിരിക്കാന്‍
എന്റെ വാക്കിലുദിക്കുന്ന  സൂര്യന്‍
ഇടയ്ക്കിടെ  സമുദ്ര ഗര്‍ഭത്തിലെക്കെന്നത് പോലെ
നീ  എന്നിലേക്ക്‌ ചുഴന്നു
അപ്പോള്‍  കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ  വേര്
എന്നില്‍  പിണഞ്ഞു
ചുഴികളില്‍  ഇല്ലാതായും ചന്ദ്രനില്‍ പുനര്ജ്ജനിച്ചും
ഞാന്‍  നീയായി  മാറുന്നു .
പരസ്പരമില്ലാത്ത  എന്തുണ്ട് ഇനി  നമ്മില്‍
പ്രപഞ്ചത്തിനു  കൈമാറാന്‍ ?
ഓരോ കണ്ണീര്‍ ത്തുള്ളിയും  ഒരു  രാവെന്നപോലെ
ദുഖത്തിന്റെ  കഥ എഴുതുന്നു
ഒന്നിച്ചു വായിച്ചറിയാന്‍  അതേ  കാട്
കാത്തിരിക്കുന്നു .
വരൂ ,,,,,,,,,,,,,,,