എന്റെ ഉടയവനെ....ഇവളുടെ പരുഷ മൊഴികളാല് മുറിയ്കപ്പെട്ടു
....ഉത്തരീയത്താല് കണ്ണ് പൊത്തി നീ മടങ്ങിയതോര്കുന്നു
അപ്പോള് കുന്തിരിക്കത്തില്ഞാന് മരണം വാസനിച്ചു.
മലരും പാനീയവും തുളസിയിലകളും
നിന്റെ കോപത്തോടൊപ്പംഎനിക്ക് ചുറ്റും ചിതറി മലര്ന്നു.
അയോധ്യയിലെ വധു ക്കള് അതാണ് അഭ്യസിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് .
പുലര്കാലങ്ങളില്
മഞ്ഞിന്റെകനത്തിലൂടെ നീയെന്നെ നോക്കി കൊതിക്കുമ്പോള്
നിന്റെ അടിമ ജനങ്ങള് അസൂയയുടെ വാളാല്
എന്റെ ശിരസ് പിളര്ന്നു കൊണ്ടേയിരിന്നു ..............
.......................................................................................................................
സീത മണ്ണിലേക്ക് വീണു
പുല്നാമ്പുകള് അവളെ താങ്ങി
മുന്നില് പുലരിയുടെ നിഴലനക്കം
ഉദയാസ്തമയങ്ങള് ഉരുകിയൊലിച്ച കണ്ണുകളില്
കടും പ്രണയത്തിന്റെ ഇളകിയാട്ടം
മണ്ണില് നിന്ന് സംഭ്രമങ്ങളില്ലാതെ അവള് ഉയര്ന്നു നിന്നു
രാമ ബാണമേറ്റ് ഉടഞ്ഞുപോയ നെഞ്ചിലേക്ക് അവളുടെ കൈകള് നീണ്ടു .
ഒന്നിച്ചു .................ഒന്നിച്ചു എന്ന് ഉച്ചരിച്ചു
അമ്മഭൂമി അത് നോക്കിനിന്നു
ആത്മ സമര്പ്പണങ്ങളുടെ അരുവി അയോധ്യയില് ഉറവ പൊട്ടി
No comments:
Post a Comment